tsu..tsu..tren.

Posted: July 4, 2011 in Daily Service

ano ba ang pampublikong sasakyan ang paborito mo?

fx?

habal habal? (motorsiklo na walang sidecar)

trike?

pedicab?

kuliglig? (ipinagbawal na ito saka sa baclaran o quiapo lang ata meron nito.)

dyip?

bus?

o kaya naman ay TREN (MRT/LRT)?

kahit anu pa man yan ay nagiging walang kwenta kung sing-dami ng tao ang bubulaga sayo at sobrang trapik ang sasalubong sayo! ito ang aking karanasan sa paguwi ko dito galing sa bulacan..

napakagandang umaga ang bumulaga sa aking araw..kasama ang dalawa kong anak at ang aking magaling na asawa…
alas sais palang ng umaga ay gising na kaming magpapamilya..agad akong binigyan ng kape ni daisy habang nilalaro at ine-enjoy ko ang mga huling sandali na magkakasama kami ng anak ko…

tugudugutugudutug..tugudog..dugdug.. (alarm ng cellphone ko para ipaalala sa akin na kelangan ko ng umalis at mag asikaso para sa aking trabaho)

alas sais y medya ng magsimulang umiyak ang aking panganay sa aking pag alis at habang nag aabang kami ng bus sa harapan ng aming bahay sa bulacan ay hawak hawak ako sa kamay at hinihila papasok ng bahay…

“ayoko” ayoko” ang sabi ni marley…masakit man sa aking damdamin na iwanan ang aking mga anak ay kelangan kong gawin at kelangan ko mag hanap buhay para sa kapakanan din nila..(exponentially naks! parang mag sa-saudi lang ah)..

masakit sa aking damdamin ang pagsakay ko sa bus ng “baliwag transit, inc.” bukod sa iniisip ko ang pagpasok ko sa opisina ay kasabay din nito ang pagkawasak ng aking puso habang tinitingnan ang mga anak kong nag iiyakan…hindi ko na matiis kaya ibinaling ko nalang ang aking tingin sa loob ng bus na sinasakyan ko…ipinikit ang aking mga mata at ang huling namalayan ko ay nasa quezon avenue na ako…ang bilis ng biyahe..alas otso ng makarating ako sa “GMA station” ng MRT..bumaba ako at ng dahil hindi ako nag almusal ay kumakalam na ang sikmura ko..nagwawala na ang mga bulateng inaalagaan ko..agad din naman akong pumila sa bilihan ng ticket at pumasok sa istasyon ng tren..

agad kong ikinagulat ang aking nakita..siksikan sa buong platform ng istasyon ng tren..isang istasyon na hindi mo na mahulugan ng karayom..sobrang dami ng tao.tumingin ako sa labas at tinatanaw ko ang edsa..hindi na gumagalaw kaya siguro jumpack ang mga tao dito sa istasyon ng tren..wala na akong pinalampas na mga sandali at konti nalang siguro ay magigiba na ang istasyon ng tren dito sa may GMA-KAMUNING…siksik dito at siksik doon..maraming drama..maraming kwento..
isang babaeng naka itim ang tumawag ng aking pansin sa hindi kalayuan..nadukutan daw sabi ng mga pulis na naka antabay sa nasabing lugar pero agad din naming nawaglit sa isipang ko ng may dumating na tren..banggaan, tulakan at siksikan..sari saring hininga..amoy sigarilyo..amoy tuyo at kung anu anong amoy ng almusal nila kanina…anu pa nga bang inirereklamo ko eh nasa public transpo ako!

amoy pawis..kahit mga bagong ligo at magaganda ang kasuotan ay nanglilimahid sa pawis dala ng sobrang init at sa sobrang siksikan..at sa hula ko lang, ganun na ang magiging amoy nila maghapon hanggang sa mag si uwian ko ulit sila at sumakay ulit ng tren.
Walang tigil na tulakan at banggaan..
naipit ang aking tiyan..naipit ang aking mga dala..ang laruan ni bob..ang spam lite na binili ko na aking almusal sana ay nayupi sa sobrang lakas ng pwersa ng tulakan…ganyan ka tindi ang pwersa ng mga taong mahuhuli na sa kani-kanilang mga trabaho..
mag dadalawang oras na rin ng ako’y magsimulang makipag pwersahan sa mga tao..wala halos nakakasakay sa mga tren kasi sa unang istasyon palng sa NORTH AVENUE ay punuan na ang mga ito..mga dalawa hanggang tatlo nalang ang naisisiksik ng mga tao papasok ng tren at swerte pa kung mga lima ang aming maipwersa papasok ng nasabing pampublikong sasakyan…animoy isinisiksik na labada sa isang washing machine o kaya naman parang isang basura na pilit isinisiksik sa maliit na butas ng iyong bahay..kulang na kulang ang tren at yung boses na nagpapaalala sa mga pasahero ay mainit na rin ata ang ulo…napaka gulo..pero sa kabila nito meron din naming namuongg pagkakaibigan, kwentuhan at palitan ng mga opinyon pero pagdating ng tren ay galit galit muna sabay tulakan at banggaan ulit hanggang makasakay ka at makaalis sa mala impiyernong lugar na ito..

sinuwerte yata ako ng maitulak ako papasok ng tren at hindi ko na namalayan na nasa loob na pala ako ng sasakyan..agad kong tiningnan ang mga gamit ko..ang bag ko na may lamang damit..pagkain at laruan ng aking bunso..ang pitaka ko na may laman na pero..(hindi ko na sasabihin ang laman pero mga apat na libo lang naman)..

gusto mo bang makita talaga kung anu ang tunay na nangyari? panoorin mo nalang ito kasi malapit sa sitwasyon nito ang nangyari sa akin kanina…mas malala pa yata!

alas nuwebe bente uno ng ako ay makasakay na sa tren (tiningnan ko talga ang orasan bago umalis ang tren)…kung ikukumpara mo ang aking naging karanasan itoang maihahalintulad mo sa piyesta ng nazareno sa quiapo o kaya naman ang penafrancia sa naga nag sisiksikan para makalapit lang sa poon o sa isang rebulto na nagpapagaling daw kuno pero dito ang tren ang kanilang panginoon..nagnanais na makalapit para makasakay at makarating sa aming mga paroroonan…
sa isip ko lang mas maluwag pa ang loob ng sardinas dito at parang mas gugustuhin mo pa sa loob ng sardinas kasi hindi ka masasaktan kasi may sarsa at kahit sipa sipain ka pa ng mga bata patungo sa iyong paroroonan ay ayos lang atleast ay maluwag ka…

kung akala mo ay natapos na ang ang aking paghihirap ay nagkakamali ka..habang nasa loob ako ng tren sari saring pawis ang nararamdaman ko at wag na wag mo ng itanong kung anu ang mga amoy nito kasi sobrang nakakasuka..mga pawis,anghit at mga pabangong naging alimuog na sa sobrang kulob ng lugar…
nangangawit na ang aking mga paa at mga kamay sa pagtukod sa mga taong gumagalaw kasi sa sobrang sikip ay swerte mo na kung makakapunas kapa ng pawis mo sa mukha…kasabay nito ang patuloy na siksikan sa kada istasyon na daanan ng tren, parehong pareho ang mga sitwasyon..kelangan makipagsiksikan para lang makasakay…maliban lang sa shaw at boni na hindi sa side ko ang bumubukas na pinto..

nanghihina nako..gusto ko ng sumuko…parang gusto kong sumigaw ng “BOMBA!” para mag si alisan ang mga tao at lumuwag luwag naman ang paligid ko..nangangalay na ang buong katawan ko para may nakikita na kong liwanag, gusto ko ng sumama sa ilaw na nakikita ko ng bigla kong narinig na..

“GUADALUPE STATION..GUADALUPE STATION…please take care of your belongings…(ingatan ang mga gamit at mag ingat sa mga mandurukot)”..

Nakababa na ako ng killer tren pero kelangan ko namang umakyat ng hagdan..gusto ko sanang mag elevator pero ng makita ko ang mga kumag na nag uunahan at wala namang mga kapansanan ay nagpaubaya nalang ako..kelangan kong umakyat ng hagdan na may taas din yatang limampung baitang..marami pa akong nakasabay na mga matatanda na karapat dapat na mag elevator pero mas pinili na rin lang nilangn mag hagdan kesa makipag unahan pa sa mga bruskong lalake at babae sa elevator…pagkababa ko sa istasyon nanglalambot na ang aking mga binti at katawan..ang gutom ko ay sagad sagaran na..para bang gasolina ng sasakyan na pati yung “reserve“ ay nasaid na…nakakita akong ng isang turo turong karinderya at bumili nalang ako ng aking pagkain sa tanghalian kasi parang hindi ko na kayang lutuin yung spam na yupi na dala ko na gagamitin ko sana sa aking almusal pero nalipasan na ako..yung laruan ni bob na R/C chopper ay nayupi na rin..iniisip ko rin ang aking karanasan kanina habang nakikipagtulakan,banggaan at siksikan sa mga tao…grabe ang araw kong ito..napakatindi..pero isang pila pa ang hinintay ko bago ako tuluyang nakasakay ng dyip para makauwi sa aming bahay..bumaba sa dyip..naglakad patungo sa aming bahay at sa wakas nakarating din akong matiwasay at buhay sa aming bahay..nahiga ako at nagpahinga habang iniisip ang mga susunod na gagawin..iniisip ko kung maliligo, kakain o mag aayus ng gamit ba ang uunahin ko pero hindi na kaya ng katawan ko kaya nahiga higa nalang muna ako hanggang mawala ang mga naiisipan kong kasipagan…

sa dami ng pawis na nailabas ko kanina at sa gutom ko ay hindi ko na naisipan na mag ehersisyo na araw araw kong ginagawa para mapaliit ang katawan ko at para maipakita ang abs sa tiyan ko…boundary na ang ehersisyo na natamo ko sa pagsakay palang ng tren kaya siguro naman ay tuloy tuloy pa rin ang pagliit ng tiyan ko..para akong naglaro ng basketbol kanina sa sobrang pawis na nabawas sa katawan ko pero ayus lang naman ang importante eh nakauwi pa rin ako ng matiwasay kahit bugbog sarado ako ng parang animo’y nakipaglaban sa isang MMA fight (mixed martial arts katulad ng ufc)….

habang nag iipon ulit ako ng lakas para pumasok sa opisina ay kumain muna ako ng binili kong pagkain at pagkatapos ay nag ayos ng gamit at nagbihis papuntang opisina..isang panibagong paglalakbay ulit

isang panibagong paglalakbay nanaman sa ating napaka gandang public transportation!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s