kaarawan o kamatayan?

Posted: July 18, 2011 in Important and Serious Matters

“Iyong iyo ang araw na ito, piliin mong maging masaya at magiging masaya ka sa araw ng iyong kapanganakan, ‘pag pinili mo na mag-sarili at maging malungkot ay magiging malungkot ka talaga sa araw na ito” – horoscope ko sa dyaryo.

binuksan ko ang araw ko sa pagbabasa ng aking kapalaran sa dyaryo. Naghahanap kung anu ba ang masusuwerteng bagay at mga numero para tumaya ako sa lotto habang suot suot ang masuwerteng kulay ngayong kaarawan ko sa pamamagitan ng pagsuot ng damit..

Napaka literal ng sinasabi sa diyaryo siyempre ba naman, sa dami ba naman ng tao na pinanganak sa araw na ito,mahulaan mo kaya ito? Pinagsama sama lang sa isang zodiac sign..napaka “general” ng sinasabi pero malalim at napaka makahulugan..(ang hindi maka intindi walang utak)

Eto naman ang horoscope ko sa internet..(ang babaw lang para hindi ko birthday)

“A despondent friend may need some cheering up. Your ability to nurture and listen sympathetically will definitely prove beneficial, Cancer. Take care not to absorb any of this person’s dejection. Hang on to your enthusiasm and optimism while showing compassion for others”

teka bakit yung ibang tao yata ang may kelangan sa akin,eh diba araw ko ‘to..kaarawan ko ito eh, dapat tungkol naman sa magagandang mangyayari sakin,puro nalang others..

bersyon ko naman ng horoscope ko ngayong araw na ito..

“if i am here to help the others, then what exactly the others here for?”

Maraming bumati, bumabati at mga nais bumati..marami kung iisahin isahin ko pa..pero maraming salamat sainyong lahat, halos “sixty’ ang bumati sa facebook, sa pamilya na personal na bumati at sa mga nagtxt na mga kaibigan at mga tumawag para bumati lang(special mention to michelle nebres)..maraming salamat sainyo!

halos ordinaryo lang ang panimula ng araw ko..ganun pa din sa umaga..iyakan ang mga bata..higop ng kape at isang pandesal lang ang almusalan..parang hindi ko ramdam ang aking kaarawan pero alam ko naman sa sarili ko na hindi importante ang selebrasyon o mga regalo na natanggap, nagpapasalamat nalang ako sa Diyos na lumikha sa isang taon na naman na pakikipagsapalaran sa ibabaw ng mundo…hindi nako pumuntang simbahan kasi nagdasal na kami kasama ang aking mga mag anak kahapon,kahapon ay araw ng linggo pero gayunpaman eh nagdasal parin ako at nagpasalamat kahit nasa bahay lang..sa kabila ng lahat eh parang nakakalungkot parin kasi hindi katulad noong huling taon ay sobrang nag party party pa kami eh ngayon eh lumalaki na ang pamilya kaya praktikalan na.(kaya pasensya na sa mga kaibigan ko na mga lasenggo, at isa pa ay hindi na rin ako umiinum gawa nga ng abs na iniingatan kong mawala sa tiyan ko.)
Nagluto ako ng isda at hipon para sa tanghalian at pagkatapos nun ay bumili ng sorbetes para pag saluhan ng pamilya…masaya kaming nagtatawanan habang nasa hapag kainan ng aking mga pamilya pero ang naiyak talaga ako ng sobra ay ng kumanta na ng “hapi bortdey to u” ang aking panganay na si marley..nakakatuwa sana pero nakakalungkot din kasi kelangan na din naming umuwi sa Makati para maghanda na naman sa aming trabaho ni daisy. Nakakalungkot talaga ang aking kaarawan, maiiwan na naman ang aking mga anak sa bulacan.. hindi ko man lang sila kasama ng buong araw sa espesyal na araw kong ito..
Anibersaryo nga din pala namin ni daisy ngayon araw ng aking kaarawan, parehong araw na sinagot nya ako ng mtamis nyang oo..saka siguro ginawa naming praktikal para isang selebrasyon nalang ang aming ipagdiwang at siyempre para sa akin a hindi ko rin makalimutan.
Humahangos, natatakot ang aking kapatid na babae na pinakamalapit sa akin sa apat kong mga kapatid ng tumawag sa aking sa telepono pero naputol rin ito kaya nag txt nalang siya..Natatakot sya nab aka ako ay pumanaw na ngayong araw na ito..hindi kop ala nasabi sa kanya na hindi kami natuloy sa bora kasi kulang ang pera at may trabaho rin si daisy kaya hindi talaga pwede..napanaginipan nya daw ako na nalunod sa dagat, kitang kita nya daw sa panaginip, lumulutang lutang sa dagat ng walang buhay kaya sbi niya ay wag na akong tumuloy sa bora ngayong araw na ito pero buti nalang at hindi naman talaga kami matutuloy sa araw na ito.. “mag ingat ka ngayong araw na ito kasi masamang pangitain yun.” wika ng kapatid ko.
tumayo ang aking mga balahibo..lahat yata ng balahibong pwedeng tumayo sa akin ay nagsitayuan na..kinakabahan ako at pinagpapawisan..iniisip ko kung huling araw ko na ba talaga ito sa mundo…iniisip ko kung totoo ba ito kasi ganun din ang napanaginipan ko kagabi..malinaw rin ang mga larawan sa panaginip ko..inuuod na daw ako at ang huling nakita ko eh hinawakan ko ang uod sabay namatay na ako..hindi ko na dinagdagan pa ang kaba ng kapatid ko kaya hindi ko na ikinuwento ang panaginip ko baka mahimatay pa siya..
Inilihim ko kay daisy ang lahat..pero halatang halata sa akin na balisa ako at kinakabahan. hindi mapakali kung huling araw ko na sa mundo..bago kami umalis sa bulacan ay niyakap ko ng mahigpit ang aking mga anak..iniisip ko pa rin ang masamang pangitain ko at ng kapatid ko. kami ay nagpaalam na ni daisy at nag abang na ng bus sa may harapan…five star ang pangalan ng bus na aming nasakyan at cubao ang nakalagay sa “placard” nito pero bababa kami sa GMA kamuning nalang..nakaupo kami pero magkahiwalay nga lang kaya hindi kami nabigyan ng pagkakataon na makapag usap..iniisip ko kung paanu ba ako mamatay..mahuhulog kaya sa bangin ang bus o mabubundol kami ng isang trak..maraming naglalaro sa aking utak at dahil doon ay hindi ako nakatulog sa buong biyahe namin pabalik ng metro manila, iniisip ko pa rin kung magkakatotoo ba ang aming pangitain..

maraming “signos” akong nakikita..at ang pinaka malala ay ang madreng halos katabi ko sa upuan sa bus na aming sinasakyan (seryoso ito). Merong isang madreng nakasakay malapit sa aking upuan..katapat ko siya at parehas kaming hindi malapit sa bintana kaya halos parang katabi ko na siya…kung tutuusin parang isang eksena sa isang pelikula ang iniisip ko sa mga sandaling iyon..yun bang mahuhulog kami sa isang bangin tapos magdadasal ang madreng kasama namin sa sasakyan..lumakas pa lalo ang aking kaba at dahil doon ay nagdasal ulit ako..
“panginoon maliliit pa ho ang mga anak ko pero kung ito ay inyong plano at ito na ang katapusan ko ay papayag na ako..maraming maraming salamat ho sa buhay na ibinigay niyo, alagaan nyo ho ang mga anak ko para sa akin, naniniwala ako sainyo” gusto ko pa sanang dagdagan ng “hail mary” , “our father” at kung anu ano pang dasal na naiisip ko pero mas epektib siguro kung sarili mong gawa ang dasal mo..naiiyak ako para sa mga maiiwan ko..ang mga anak ko, si daisy kahit puro kunsumisyon ako eh masasaktan yun pag nawala ako, mga kapatid, ang nanay ko, yung paborito kong lola, naawa rin ako kay bantay (wala nga pala kaming aso)..naawa ako sa mga pusa sa bulacan na pinapakain ko, sa mga butiki na binibigyan ko ng langaw na makakain, at kung anu ano pa.
Dumating kami ng mapayapa sa aming destinasyon sa GMA kamuning at imbes na mag eem-MRT sana kami ay nagpasya akong mag taxi na kasi parang napaka “morbid” ng aking kamatayan kapag nasagasaan ako ng tren. Nakarating ako sa bahay ng mapayapa..natutuwa ako na walang masamang nangyari sa akin, tuloy parin ang buhay ko at agad nagpasalamat sa Diyos na may likha..nagpasalamat na umabot ako ng bente sais na taon dito sa mundo pero hindi ko pa alam kung aabot ba ako sa bente siyeteng taon pero abangan..
Tumunog ang aking telepono.nagtext ang aking kapatid..inaaya nya ako na kumain sa labas kasi ililibre nya raw ako at para rin daw ibigay ang regalo sa akin ng aming mahal na inay…pumayag ako para rin mapag usapan namin kung anu ba talaga ang panaginip nya at para rin ikuwento ko ang aking bersyon ng aking panaginip…isinama ko si daisy kahit wala pa siyang tulog sa araw na iyon(may pasok siya ng alas diyes ng gabi)..isinama ko siya kasi baka kasi anong mangyari sa akin atleast ay merong mag aalalay sa akin…iniisip ko pa rin ang pangitain hanggang sa gabing ito pero hindi na ako masyadong kabado..
Kumain kami ng spaghetti at isang family size na pizza pie sa Greenwich at sabay nagkuwento at nag kamustahan na rin kami ng aking kapatid..buti nalang daw at walang nangyari sa akin sa araw na ito..buti nalang talaga at marami pa akong gusting gawin sa buhay ko..pinapangako ko po..magbabago na ako.
Mag aalas diyes na ng kami ay makaalis sa aming pinagkainan..iba’t ibang direksyon ang aming paroroonan..ang kapatid ko ay papasok na rin sa opisina malapit doon sa market market at si daisy naman ay inihatid ko sa taxi papuntang ayala..kinabahan ulit ako kasi mag isa akong uuwi sa aming bahay sa west rembo, Makati..ayan na naman ang aking mga imahinasyon na baka mamatay ako sa araw na ito..iniisip ko kung baka may mang holdap at patayin ako o kaya naman sumabog ang dyip na sasakyan ko pero sa awa ng Diyos ay ligtas at buong buo ako nakauwi sa bahay ko at bago pa man matapos ang kwento at ang araw ko ay nanood nalang ako ng isang PORNO! ( maria ozawa )

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s